Józef Misiewicz urodził się 19 stycznia 1940 roku na ziemi wileńskiej, w rodzinie
o głębokich tradycjach patriotycznych, w czasie okupacji tych terenów przez ZSRR.

Od momentu narodzin cały swój wczesny okres życia spędził na terytorium
Związku Radzieckiego.

W 1946 roku został deportowany na Kołymę, gdzie przebywał aż do 28 marca 1959 roku. Jego powrót do ojczyzny opóźnił się o trzy lata ze względu na niezłomną postawę – Józef Misiewicz stanowczo odmówił przyjęcia obywatelstwa radzieckiego.

Kołyma, nazywana „białym krematorium”, stanowiła ogromną przestrzeń, na której funkcjonowały największe i najokrutniejsze sowieckie łagry. Obszar ten był niemal ośmiokrotnie większy od obecnego terytorium Polski.

Według szacunków z lat 1956–1958 życie straciło tam od 2 500 000 do 3 000 000 ludzi z całego świata.

Podczas pobytu na Kołymie spotkał wybitne jednostki wielu narodowości, w tym licznych rodaków. To właśnie im zawdzięcza życie, zdrowie oraz ukształtowanie swojej tożsamości: miłość do Polski, wykształcenie w języku ojczystym, wyszkolenie żołnierskie, a także hart ducha, głęboką wiarę w powrót i niezłomny szacunek
do polskiego munduru.

Wśród tych wspaniałych osób znaleźli się: Stanisław Czuruk, Henryk Witrylak, Bolesław Sawko, Jan Kłak, Julian Jurewicz, Leopold Ćwikla, Antoni Skrędo, Felicja Jurewicz, Jadwiga Sawko, Krystyna Malinowska, Elżbieta Sochacka, Anna Adamowicz, Witold Sawicz, Stanisław Staranowicz, Benon Malinowski, Tadeusz Ochęduszko, Emil Kłeczek, Henryk Kozłowski, Alina Kołosowska, Roman Kałahura
oraz Dominik Mieczysław Baczyński.

Dowódcą Józefa Misiewicza w konspiracyjnej organizacji samopomocy obozowej „Praca” był Wieczysław Barsegow Pławiński. To właśnie Pławiński osobiście przyjął jego przysięgę na krzyż, mianował go na stopień oficerski i przeniósł do tajnej organizacji „Tareza”, w której Józef służył aż do czasu jej rozwiązania w obliczu przemian dziejowych w Polsce.

W jego pamięci na zawsze zapisali się także Bronisław Radomski i Wacław Szlucha.

Józef Misiewicz powrócił do kraju 28 marca 1959 roku, przekraczając granicę
w Brześciu Litewskim i udając się do Białej Podlaskiej. Niosąc w sobie odwagę zaszczepioną przez łagierników i żołnierzy Armii Krajowej, niemal natychmiast podjął aktywną działalność w opozycji antyrosyjskiej.

Jeszcze w 1959 roku, jako młody człowiek, zorganizował grupę z Rycerskiego Wzgórza. Formacja ta prowadziła odważne działania na szerokim obszarze –
od ujścia dolnej Odry aż po jej górny bieg.

On sam osobiście działał na terenie Świebodzina.

W wolnej Polsce Józef Misiewicz w pełni poświęcił się pracy społecznej
i kombatanckiej. Jako Sybirak aktywnie angażował się w działania Zarządu Sybiraków
w Zielonej Górze. Jego życiowym mottem pozostają słowa: „Bogu i Polsce Wierni”.

Obecnie sprawuje funkcję Prezesa Koła Związku Kombatantów RP
i Byłych Więźniów Politycznych w Świebodzinie.

Swoje wspomnienia z lat 1940–1959 dedykuje wszystkim tym, którzy przeżyli piekło łagrów, oraz tym, którzy na zawsze spoczęli w bezkresnej krainie wiecznej zmarzliny.

Podczas spotkania Józef Misiewicz wyróżnił kierownictwo WZW dyplomami.

Na zdjęciu od lewej: Wawrzyniec Wierzejewski – Prezes Oddziału Wielkopolskiego Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918/1919,
Janina Jagoda Felsmann-Pawlik – Sekretarz Prezydium WZW,
Józef Misiewicz – Członek Zarządu Głównego ZKRP i BWP w Warszawie,
Bernadeta Orłowska – Prezes WZW, Mariusz Mikołajewski – I Wiceprezes WZW
oraz Tadeusz Musiał – Prezes Zarządu Głównego Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918/1919 w Poznaniu.

Natomiast przedstawiciele Wielkopolskiego Zarządu Wojewódzkiego
Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Poznaniu uhonorowali Józefa Misiewicza KOMBATANCKIM  KRZYŻEM  PAMIĘCI w ramach owocnej współpracy oraz za zasługi w kultywowaniu pamięci o bohaterach
walk o niepodległość Polski.