Aleksandra Bukowiecka (z d. Dzierżykraj-Morawska) (ur. 8 grudnia 1890 r. w Oporowie, zm. prawdopodobnie w kwietniu 1940 r. w Forcie VII w Poznaniu) – polska ziemianka, poetka, działaczka społeczna i patriotyczna, uczestniczka Powstania Wielkopolskiego.

Córka Ignacego Dzierżykraj-Morawskiego i Julietty z Łubieńskich. Wykształcenie zdobyła w gimnazjum urszulanek w Kołomyi. Publikowała poezję pod pseudonimem Paula Nałęcz. Już w młodości angażowała się w działalność oświatową –
organizowała naukę języka polskiego i religii, za co została w 1908 r.
aresztowana przez władze pruskie.

W czasie Powstania Wielkopolskiego w 1918-1919 r. odegrała istotną rolę jako organizatorka oddziału powstańczego złożonego z mieszkańców Cichowa, Bieżynia i okolic. Finansowała zakup broni, współorganizowała szkolenia oraz wspierała oddziały logistycznie i sanitarnie. Za swoją działalność została odznaczona m.in. Medalem Niepodległości oraz Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym.

W okresie międzywojennym prowadziła działalność społeczną i charytatywną, angażując się w pomoc mieszkańcom okolicznych wsi oraz w działalność organizacji kombatanckich. Po wybuchu II wojny światowej organizowała pomoc sanitarną.

Aresztowana przez Niemców 7 listopada 1939 r. za działalność patriotyczną, była więziona w Kościanie, a następnie w Forcie VII w Poznaniu. Według relacji współwięźniów wykazywała się niezwykłą odwagą i wspierała innych osadzonych. Zginęła w Forcie VII w kwietniu 1940 roku.

Na pierwszym planie od lewej: Mariusz Mikołajewski – I Wiceprezes WZW ZKRP i BWP oraz Tadeusz Musiał – Prezes Zarządu Głównego TPPW.